Zieke werknemer op sociale media: wat zegt een foto eigenlijk?
Een collega laat je een Instagram-story zien: de werknemer die zich vorige week ziekmeldde, staat lachend op een festival. Je eerste gedachte: die is helemaal niet ziek. Begrijpelijk, maar een foto vertelt zelden het hele verhaal. In dit blog lees je wat je wel en niet mag met wat je online tegenkomt, en waarom voorzichtigheid loont.
Wat een foto níet zegt
Iemand kan zijn werk tijdelijk niet kunnen doen en tegelijk prima een avond uit kunnen. Wie thuiszit met psychische klachten, kan een bezoek aan vrienden juist goed doen. Wie een gebroken pols heeft, kan nog steeds naar een concert. De relevante vraag is dan ook niet of iemand iets leuks deed, maar of die activiteit past bij zijn klachten en zijn herstel. Daarover kan alleen een arts iets zeggen.
Bovendien weet je niet altijd wanneer een foto is gemaakt of wie hem heeft geplaatst. Een bericht van vandaag kan een herinnering van vorig jaar zijn.
Toevallig tegenkomen of actief zoeken?
Er is een verschil tussen informatie die je toevallig onder ogen krijgt en informatie waar je actief naar gaat zoeken. Stuurt een collega je ongevraagd een openbaar bericht door, dan kun je daar in principe iets mee doen. Ga je zonder concrete aanleiding het profiel van een zieke werknemer stelselmatig in de gaten houden, dan verwerk je persoonsgegevens zonder dat daar een goede grond voor is. Dat botst met de privacyregels.
Ook voor gericht onderzoek in openbare bronnen geldt: er moet een concrete aanleiding zijn, het moet in verhouding staan tot het doel en het blijft beperkt tot wat relevant is. Openbaarheid maakt informatie vindbaar, niet vrij te gebruiken.
Waar de grens ligt
- Geen nepaccounts. Onder een valse naam een vriendschapsverzoek sturen om bij een afgeschermd profiel te komen, gaat over de grens. Je misleidt de werknemer om bij informatie te komen die hij bewust heeft afgeschermd, en dat is onrechtmatig.
- Geen collega's als verlengstuk. Een collega vragen om voor jou mee te kijken op een afgeschermd account, omzeilt de afscherming die de werknemer zelf heeft gekozen. Dat is lastig te verdedigen: wat je zelf niet mag inzien, laat je ook niet via een ander verzamelen.
- Geen gezondheidsinformatie vastleggen. Staat er in een bericht iets over een behandeling of diagnose, dan neem je dat niet op in het dossier. Het is een bijzonder persoonsgegeven en voor jouw vraag niet nodig. Dat de werknemer het zelf online heeft gezet, verandert daar weinig aan. De AP is duidelijk dat je ook informatie die een werknemer uit zichzelf over zijn ziekte vertelt, niet vastlegt en niet gebruikt om zelf te oordelen of hij kan werken. Voor wat hij online deelt, ligt dezelfde terughoudendheid voor de hand.
- Wel vastleggen wat relevant is. Bewaar een schermafdruk met datum, tijd en vindplaats, zodat later controleerbaar is wat je hebt gezien.
Wat doe je ermee?
Een foto is een aanleiding, geen bewijs. Bespreek wat je hebt gezien feitelijk met de werknemer en vraag om een toelichting. Dat is iets anders dan hem erop aanspreken: je vraagt hoe het zit, zonder verwijt en zonder naar zijn ziekte te vragen. Blijft de twijfel daarna bestaan, leg het dan voor aan de bedrijfsarts. Die kan beoordelen of de activiteit past bij de beperkingen. Een ontslag op staande voet op basis van alleen een paar foto’s is riskant: rechters kijken naar de context en naar de vraag of de werkgever zorgvuldig heeft gehandeld.
Fictief voorbeeld: de strandfoto
Bij een administratiekantoor ziet een leidinggevende dat een medewerker die al enkele weken ziek is, foto’s van een paar dagen aan zee deelt. Haar eerste neiging is hem te verwijten dat hij op vakantie gaat terwijl hij ziek is. Dat doet ze niet. Bij het eerstvolgende contact vraagt ze hoe het gaat en noemt ze de foto’s, zonder oordeel. Hij vertelt dat het een kort tripje was om er even uit te zijn. Of dat past bij zijn klachten, kan zij niet beoordelen, dus legt ze het voor aan de bedrijfsarts. Die laat weten dat een korte trip niet in strijd is met zijn advies en het herstel zelfs kan helpen. Had ze hem meteen iets verweten, dan was de relatie waarschijnlijk beschadigd zonder dat daar een reden voor was.
Gaat het verder dan één foto?
Wil je weten wanneer gericht onderzoek wel te verdedigen is? Lees ons blog over het inschakelen van een recherchebureau. Het complete stappenplan vind je in ons andere blog.
Dit blog is bedoeld als algemene informatie en is geen juridisch advies. Het beschrijft de stand van zaken in november 2026. Regels, beleid en rechtspraak kunnen veranderen, en hoe iets uitpakt, hangt altijd af van de situatie.
Iets toevallig tegenkomen is iets anders dan stelselmatig meekijken. Wie zonder reden een zieke werknemer online volgt, verwerkt persoonsgegevens zonder goede grond.
Gaat het om een openbaar bericht dat de collega uit zichzelf doorstuurt, dan in principe wel. Vraag collega's niet om voor jou te gaan zoeken, en gebruik niets van een afgeschermd account waar je zelf geen toegang toe hebt.
Zelden. Een foto laat een moment zien, niet of iemand kan werken, en vaak weet je niet eens precies wanneer hij is gemaakt. Rechters kijken naar de context en naar de vraag of je zorgvuldig hebt gehandeld. Een gesprek met de werknemer en een oordeel van de bedrijfsarts horen daarbij.
Maak een schermafdruk met datum, tijd en vindplaats, en noteer hoe je het bericht onder ogen kreeg. Bewaar alleen wat relevant is voor je vraag, en laat informatie over de gezondheid van de werknemer weg.
Ja, binnen grenzen. Een vergund bureau mag openbare bronnen raadplegen als dat past bij de onderzoeksvraag. Het omzeilt geen afscherming, maakt geen nepaccounts en legt vast waar en wanneer iets is gevonden.
Als je er iets mee wilt doen, wel. Bespreek het feitelijk en vraag om een toelichting. Zo krijgt hij de kans om uit te leggen hoe het zit, en voorkom je dat je conclusies trekt op basis van een half verhaal.